CUD PRzemiany kobiety

RENATA DUDEK - praca dyplomowa

WSTĘP
Inspiracją do napisania tej pracy była myśl wybitnego psychiatry i psychoterapeuty Viktora Frankla: „Człowiekowi można zabrać wszystko, ale zostaje mu prawo do wyboru własnej drogi i reagowania na okoliczności”. Według starożytnej chińskiej mądrości każdy człowiek powinien w swoim życiu wykonać jedną bardzo ważną rzecz. Ma wejść w głąb w siebie, zrozumieć harmonię swojej duszy oraz gromadzić i przechowywać energię. Przeznaczeniem ziemskiej egzystencji jest bycie źródłem dobra, miłości i spokoju dla innych, ale przede wszystkim dla siebie. Możliwe jest to wtedy, gdy osiągniemy współbrzmienie naszego Ciała, Umysłu i Duszy.

Człowiek jest CUD-em. Na jedność i harmonię CUD-u – Ciała, Umysłu i Duszy, wpływają te trzy elementy, wzajemnie się uzupełniając. To holistyczne podejście zakłada, że nie tylko ciało, ale także duch i umysł stanowią spójną, zgodną drogę rozwoju człowieka. Zdrowie naszego ciała fizycznego jest tak samo ważne jak zaspokajanie potrzeb duchowych, realizacja planów, spełnianie marzeń, bardziej twórcze i kreatywne życie.

Temat mojej pracy dyplomowej nie został wybrany przypadkowo. Ma ona pomóc mi uświadomić sobie swoje duchowe „ja”, tak abym mogła iść w kierunku duchowego rozwoju i doświadczania współczucia. Do tego momentu życia, w którym jestem teraz doprowadziło mnie wiele krętych ścieżek i przeżyć, które zburzyły harmonię mojego CUD-u. Mimo zewnętrznej zatwardziałości, od dziecka byłam osobą bardzo wrażliwą i szybko wchłaniałam negatywne, otaczające mnie „fluidy“. Zaczęłam szukać sposobu na życie, tak aby było one mądre, dobre i szczęśliwe. Wewnętrzny głos rozsądku pozwalał mi wycofywać się z sytuacji, które zabijały mnie od środka. Nie zawsze udawało mi się odnaleźć właściwy sposób na wyzbycie się złych emocji, ale zawsze miałam świadomość, że przynajmniej próbuję. Dopiero po wielu latach ciężkich doświadczeń zrozumiałam, że poszukiwanie harmonii w życiu, musi opierać się na elementach, które są obecne w naszej egzystencji, na prawidłowym ich łączeniu, współistnieniu. Nauczyłam się umiejętności ocenienia, co jest w życiu właściwe, co ważne i potrzebne, tak aby kroczyć ścieżką rozwoju osobistego w zgodzie z samą sobą. Z dnia na dzień obserwowałam, jak kolejne elementy mojego życia przenikają się, harmonizują, tak by tworzyć wyjątkową całość. Dzięki ćwiczeniom jogi zrozumiałam, że moje ciało lustrem, w którym odbija się stan mojego umysłu i duszy. Kiedy postępowałam zbyt pochopnie, gdy zbyt wiele zadań do zrealizowania narzucałam sobie, ciało odpowiadało mi bólem, chorobą i przemęczeniem. Kiedy próbowałam zagłuszyć swoje serce, zamknąć się na innych ludzi, czułam, że tracę siły witalne a moje ciało nie chce już ze mną współpracować. Życie według zasad Ayuverdy i ćwiczenia jogi pozwoliły zrozumieć mi, że CUD – to jedność. Gdy te trzy wartości się razem komponują stajemy się silni ciałem, umysłem i duszą. To z kolei pozwala czuć się zdrowo i żyć w pełni świadomie. Ayurveda nauczyła mnie, jak żyć w zgodzie z naturalnym rytmem mojego ciała. Dzięki niej poprawiłam nie tylko praktykę jogi, ale też ulepszyłam inne aspekty mojego życia. Stałam się spokojna, zrównoważona, bardziej sprawna i zwinna. Nauczyłam się obserwować swoje ciało, tak aby uniknąć chorób. Ayurveda takze pomogła mi zwalczyć mi depresję, frustrację i chroniczny stres, a zajęcia jogi utrwaliły ten stan. Częścią Ayurvedy jest praktykowanie jogi, ponieważ potrzebujemy uspokoić nasz umysł i ćwiczyć nasze ciało. Ciało jest naszą świątynią, w której za pomocą jasności umysłu możemy osiągać duchowe oświecenie. To właśnie CUD człowieczeństwa.

W dzisiejszych czasach kobiety często zakładają maski i odgrywają swoje role: idealne żony, wybitne kochanki, perfekcjonistki w pracy. Bardzo często postępują wbrew sobie i co gorsze, tkwią w tym tak długo, że zaczynają wierzyć, że tak musi być. Zewsząd słyszą tylko, że muszą wszystko robić na 100%. Doprowadza to do sytuacji, że nie słuchają one swojego wewnętrznego głosu, który krzyczy: „Dość! Ja nie mam już siły!”. Podobnie jak ja, wiele kobiet potrzebuje upaść aby się podnieść. Dopiero skrajne wydarzenia życiowe, stają się motorem do zmian w naszym myśleniu i postrzeganiu rzeczywistości.

W pracy tej, na przykładzie moich klientek chciałam pokazać, jak kobiety w dzisiejszych czasach poszukują harmonii życia i co czynią żeby odnaleźć właściwą drogę. Poprzez korekty w wyglądzie swoich twarzy przechodzą metamorfozy umysłów i dusz – CUD! Moim celem było ukazanie zmiany poczucia własnej wartości oraz postawy poprzez pryzmat przeobrażeń samooceny. Mówi się, że ciało jest odbiciem naszej duszy. Jak za pomocą kalki odbija wszystkie wrażenia zgromadzone w umyśle, pozostając z nim w nierozerwalnej więzi.. Świadomie weszłam na ścieżkę rozwoju, jaką są korekty ciała, metamorfozy twarzy, ich upiększanie. Dzięki tym zabiegom, kobiety poszerzają swoją świadomość rozwoju osobistego. Ich życie staje się pełniejsze, harmonijne także w relacjach z innymi ludźmi. Poprzez te zabiegi kobiety doświadczają CUD-u. Ich ciało zaczyna odpowiadać temu, co podpowiada im umysł i z czym związana jest dusza.

W rozdziale pierwszym niniejszej pracy przedstawiam kanony kobiecej urody, jako wartości determinującej przemiany niewiast na przestrzeni wieków. Pojęcie piękna jest powszechnie związane z cielesnością. Nadanie mu wyższych celów ukazałam poprzez dążenie kobiet do poprawy swojego wyglądu. W rozdziale tym przedstawiłam, jak poprzez stulecia zmieniało się podejście kobiet do uzyskania idealnego wyglądu twarzy, czyli historię makijażu.

Drugi rozdział dotyczy fizjonomiki wybranych części twarzy. Mówi się, że twarz jest odbiciem, w którym widoczne są wszystkie uczucia, emocje człowieka. Pokazałam, że kształt brwi może wiele powiedzieć o naszej osobowości, co kryje się za kształtem i kolorem naszych oczu oraz o jakich cechach charakteru może świadczyć wygląd naszych ust. Zajęłam się przedstawieniem niewerbalnego znaczenia brwi, oczu i ust, gdyż najczęściej te części kobiecych twarzy poddawane są metamorfozie przez zabiegi które wykonuję.

W kolejnym rozdziale omówiłam praktyczne aspekty idei kosmetycznej przemiany kobiet. Ukazałam jakie, w dziejszych czasach, istnieją możliwości upiększania twarzy. Zależało mi na tym, aby pokazać które zabiegi najczęściej wykonują kobiety aby podnieść swoją wartość i samoocenę. Na podstawie mojej pasji, pracy którą wykonuję chciałam zaprezentować jak dużym narzędziem metamorfozy są dłonie lingeristki oraz jak znaczne pokłady zaufania okazują mi kobiety poddające się zabiegom zmiany ich wyglądu.

W ostatnim czwartym rozdziale zdefiniowałam najważniejsze pojęcia istotne badawczo. Treścią tego rozdziału jest prezentacja problematyki badań, celu i hipotezy. Przedmiotem moich badań są somatyczne zmiany człowieka w aspekcie zasobów duchowych, zaś celem badań zdobycie danych empirycznych do weryfikacji związków
między metamorfozami twarzy kobiet a ich rozwojem duchowym. Wyniki badań, zainspirowane moimi doświadczeniami życiowymi i zawodowymi, pozwoliły sprawdzić na ile związek między duchowością a zmianami w wyglądzie twarzy kobiet można uznać za wartościowy. Za narzędzie służące do przeprowadzenia badań posłużyła mi ankieta, którą skierowałam do klientek, u których wykonywałam makijaż permanentny wybranej części twarzy. W metodach badawczych skupiłam się na przedstawieniu CUD-u człowieka, czyli jego ciała, umysłu i duszy rozumianego jako jedność. Przedstawiłam to za pomocą ukazania sensu życia zainspirowanego Viktorem Franklem oraz życia według zasad ayuverdy. Omówiłam także wyniki badań ankietowych ze szczególnym uwzględnieniem pojęcia i wartości samooceny kobiet wykonujących zabiegi upiększania twarzy.

Zakończenie niniejszej pracy to moje konkluzje na temat przeprowadzonych badań oraz wskazania do podjęcia dalszych badań nad uzyskaniem harmonii CUD-u – ciała, umysłu i duszy. Załącznik nr 1 stanowi kwestionariusz ankiety wykorzystany w pracy jako narzędzie badawcze. Natomiast załącznik nr 2 to fotografie moich klientek
przed i po wykonaniu makijażu permanentnego wybranych części twarzy. Pracę zakończyłam zbiorem pozycji bibliograficznych wykorzstanych do napisania niniejszej
pracy.

 

Rozdział 1 Kanony piękna jako determinanty przemiany kobiet

Piękno jest wartością powszechną. Klasyfikowane w kategorii wartości wyższych odzwierciedla, jakże ważną kobiecą potrzebę rozwoju wartości estetycznych. W tym
rozdziale prześledzę historyczne zmiany ideału piękna kobiecej urody – zwłaszcza twarzy, a także kosmetyki upiększającej.
1.1. Kanony piękna na przestrzeni wieków
W starożytnym Egipcie ukształtował się bardzo ścisły wzór kobiecej urody. Ideałem była smukła kobieta o wąskich biodrach, mocno umalowanych oczach, wydatnym nosie, długiej szyi i całkowicie łysej czaszce. Z kolei ideał starożytnych Greków i Rzymian był dość zbliżony do dzisiejszych standardów piękna. Wzorem rzeźb
greckich kobiety posiadały pociągłą twarz o delikatnych rysach, prosty nos i niewielkie usta. Ideał antycznego piękna to kobieta szczupła, drobna, raczej o jasnej cerze.
Utożsamiano ją ze spokojem, harmonią i równowagą, poprzez doskonałość w swojej proporcji. W okresie średniowiecza tendencja do ascezy i umartwiania się wykształciła ideał kobiety delikatnej i bardzo szczupłej. Była to niewiasta o jasnych włosach zazwyczaj zebranych przy głowie w koki i puszczone swobodnie na plecy lub
zaplecione w warkocz. Jej cera była bardzo blada, delikatnie zaróżowiona na policzkach. Średniowieczne damy przedstawiane w sztuce mają na ogół pociągłe twarze i nienaturalnie wysokie czoła. Podobno depilowały sobie włosy znad czoła, żeby uczynić je wyższym, ponieważ był to przejaw inteligencji i niezwykłego piękna.
W dobie renesansu kobiety zyskały odrębne rysy twarzy. Artyści tej epoki dążyli do tego, żeby ukazać psychikę portretowanej przez siebie osoby poprzez ledwo widoczne, charakterystyczne detale, uwydatnione wyłącznie przez delikatny cień. Twarz kobiety renesansu jest delikatna, jasna, lekko zaokrąglona. Jej nos jest prosty i
wąski, a oczy duże zaznaczone cienkimi brwiami. Wyraz twarzy i spojrzenie są pełne spokoju i pewności. Taki ideał piękna przedstawiony jest na obrazie największego
artysty tej epoki Leonarda da Vinci z pokazaną na nim Mona Lisą La Giocondą. Posiada ona migdałowe oczy, które ku złudzeniu widza, cały czas wodzą za obserwatorem oraz małe, drobne usta. Mona Lisa uważana za symbol tej epoki jest wyrazem kobiety spokojnej i delikatnej. Epoka baroku kojarzona jest głównie z typem kobiet przedstawianych przez jednego z najbardziej znanych malarzy tego okresu, Petera Paula Rubensa. Ukazywał on kobiety w sposób bardzo naturalny, pokazując ich krągłe kształty oraz nieidealne ciało. Zazwyczaj były to blondynki rudowłose niewiasty o jasnej skórze. Podkreślały one swoją urodę wymyślnymi ozdobami, perukami i mocno wydekoltowanymi sukniami, ukazującymi pełne piersi. Kobiety przestały być subtelne i delikatne, a zaczęły być postrzegane poprzez swoją fizyczność. Wiek dwudziesty, za sprawą ogromnego wybuchu popularności kina, stał się wiekiem filmowych aktorek. Każda dekada miała swoją piękną muzę, od Poli Negri,
przez Audrey Hepburn i Brigitte Bardot, aż po Kim Basinger i Michelle Pfeiffer. Za największą gwiazdę XX wieku najczęściej jednak uznaje się Marilyn Monroe,
najsłynniejszą blondynkę wszech czasów.
1.2. Historia makijażu
Makijaż jest nieodłącznym elementem codziennego życia kobiety. Współcześnie prawidłowo wykonany makijaż powinien dać efekt zdrowo wyglądającej skóry. Ze zdrowiem ściśle związane jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny. Na przestrzeni wieków makijaż nie był ściśle związany z higieną. Historia upiększania
twarzy, czyli makijażu sięga czasów starożytnych.

W starożytnym Egipcie za ideał piękna uważano królową Nefretete, która była żoną Echnatona, władcy z XVIII dynastii Egiptu. Do czasów obecnych zachowało się jej popiersie, które dostarcza wielu informacji na temat obowiązujących zasad makijażu w tamtej epoce. Oczy malowane były czarną kredką, węglem na kształt migdała. Służyła do tego tzw. kohl czyli kombinacja spalonych migdałów, utlenionej miedzi, różnokolorowych rud miedzi, ołowiu, popiołu i ochry. Do przyciemniania rzęs używały mieszaniny sadzy, oliwy i białka. Powieki malowały farbą z malachitu. Liście henny służyły do zabarwiania paznokci, policzków. Na papirusach spisywane były nawet przepisy kosmetyczne na upiększające maseczki ziołowe i inne. Brwi były wygolone, zastępowane grubą kreską malowaną czarny węglem. Usta egipskich kobiet były w kolorze jaskrawej, żywej czerwieni, obrysowane wyraźnym konturem. [M. Woźniak, Historia kosmetyków. Starożytny Rzym, czyli pielęgnacyjny wehikuł czasu, luty 2013]

W starożytnej Grecji za boginię piękna uznawano Afrodytę. Ówcześnie dużo czasu poświęcano higienie oraz zabiegom kosmetycznym, stąd też słowo kosmetyka pochodzi od greckiego słowa kosmetikos co oznacza strojenie, zdobienie. Najważniejszym elementem była jasna, lśniąca cera, którą Greczynki dodatkowo
rozjaśniały stosując środki wybielające. Do wykonywania makijażu stosowano róże, pomadki, puder oraz cienie do powiek w postaci czarnego węgla [http://trends.blox.pl/2007/04/Historia-Mody-Kosmetyka.html] . W Grecji kobiety bardzo dbały o higienę i stosowały różne maseczki kosmetyczne na twarz np. z mleka,
koziego tłuszczu. Dążono do naturalności w wyglądzie, jedyną charakterystyczną cechą były wyraziste brwi, które łączyły się w jedną linię. Jeśli kobieta nie miała naturalnie obfitych brwi, to często za pomocą kleju doczepiała sobie nawet fragmenty futra zwierzęcego na twarz.

Ideałem kobiecego piękna w Starożytnym Rzymie była Messalina. Makijaż obejmował części ciała, które znajdowały się na widoku np. ramiona. Malowano je na biało. Policzki i usta malowano na czerwono, natomiast powieki oraz rzęsy na czarno. Na czoło nakładano ozdobne plastry, które kryły niedoskonałości.

W średniowieczu razem z dominującą ascezą zaprzestano dbać o własne ciało, ponieważ uważano, że jest to objaw próżności. Natomiast w domowych zaciszach kobiety kamuflowały swoje niedoskonałości. W wieku XIV kobiety farbowały usta i dziąsła korą z pnia orzechowca. Stosowano również krew węża, jako pomadkę do ust. W celu pozbycia się nieprzyjemnego zapachu z ust kobiety wkładały pod język listek laurowy. Idealna cera miała być blada, w tym celu używały kleiku z mąki owsianej
z odrobiną węglanu ołowiu. Nieobce było również oczyszanie skóry. W tym celu kobiety używały maseczki z mączki fasolowej z miodem i żółcią wołu. Zmarszczki likwidowano kąpielami parowymi. Suszona gorczyca służyła do pielęgnacji dłoni. Za eliksir młodości uważano także wodę z marcowego śniegu oraz deszczówkę.


W czasach renesansu kosmetyka upiększająca rozwinęła się głównie na dworze francuskim. Tamtejsze kobiety stosowały pomadki oraz róże w dość dużych ilościach
o różnych odcieniach czerwieni i fioletu.

Barok to epoka, która stawiała estetykę na pierwszym miejscu. Stał się epoką gdzie w sposób szczególny upiększano ciało. Za ideał uważano delikatne rysy twarzy. Niestety nie dbano o higienę. Twarz pokrywano emalią, a włosy srebrzystym pudrem  lub też nakładano peruki. Kobiety używały czerwonego różu do policzków oraz
fioletowych pomadek do ust. Także dzieciom nakładano róż na policzki. Kobiety zaczęły mocno wybielać twarz za pomocą licznych proszków. Przy tym goliły brwi dla podkreślenia bieli cery. Dla kontrastu mocno malowały usta oraz zaczęły nosić ciężkie peruki [D. Andrys, Kosmetyki kolorowe adresowane do celów upiększania oczu ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ich składu na barwę].

Oświecenie to wiek rozumu oraz filozofów. Tradycje barokowe były kontynuowane – nadal nie dbano o higienę. Makijaż twarzy był nieodzownym elementem całego stroju. Kobiety pudrowały twarz, dekolt, szyję, a nawet plecy białym pudrem, natomiast policzki malowały różem. Zamiast codziennej higieny stosowano maseczki odżywcze z pasty chlebowej z mlekiem i żelatyną. W wieku XVII i XVIII doceniono wartość pudru. Kobiety nadużywały tego środka kosmetycznego i w wyniku czego chodziły z tzw. „maską” na twarzy. Pudru używały nawet dzieci i mężczyźni. Puder lepszej jakości składał się z drobno zmielonej mączki ryżowej lub ten tańszy
z mączki zbożowej. Najczęściej stosowanym pudrem był puder ołowiany. Stosowanie go powodowało bóle głowy, dolegliwości trawienne. Był on niebezpieczny dla zdrowia. Powodował również szybkie starzenie się skóry, zaskórniki, wiotczenie skóry. Rzęsy, brwi i policzki były również w nadmiarze pomalowane. Kobiety proszkowały twarz, szyję i ramiona, zaczęły przy tym stosować róż na policzki. Często malowały na twarzy czarne pieprzyki. Także nosiły peruki – zazwyczaj z wysoko ułożonymi fryzurami. Olbrzymią zmianę w kosmetyce przyniosła Rewolucja Francuska w 1789 roku. Po tym wydarzeniu używanie tak dużej ilości kosmetyków uważano za wulgarne, a w niektórych krajach nawet za nielegalne. [http://trends.blox.pl/2007/04/Historia-Mody-Kosmetyka.html]

W XIX wieku kobieta charakteryzowała się naturalnością i skromnością. Kobiety malowały się bardzo delikatnie aby dodać sobie świeżości i podkreślić urodę lub nie malowały się wcale. Dużą wagę przywiązywano do dekoltu, pudrowano go i przyciemniano żyłki aby sprawiał wrażenie na bardziej delikatny. Popularne było
również malowanie paznokci. Odstępowano od kupowania gotowych kosmetyków w obawie przed szkodzącym składem. Dlatego popularne stały się domowe sposoby na poprawianie urody. Do zaróżawiania policzków używano truskawki, sok z buraka, karmin i koszelinę. W wieku XIX łączono kosmetykę z podstawowymi zasadami
higieny. Co przynosiło dobre efekty w wyglądzie skóry. W tamtym okresie kobiety prawie w ogóle nie stosowały „kosmetyków kolorowych”. Pożądana była biała, pergaminowa skóra, która wyróżniała osoby zamożne, natomiast opalenizna świadczyła o wykonywaniu pracy fizycznej. [D. Andrys, Kosmetyki kolorowe adresowane do celów upiększania oczu ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ich składu na barwę.]

Na początku XX wieku stosowano kosmetyki z domieszką talku, gdyż w dalszym ciągu kobiety za idealną uważały jasną karnację, a nawet bladość. Wszelkie niedoskonałości skóry retuszowano balsamem brzozowym. Używano również kredki do delikatnego makijażu brwi i ust oraz różu do policzków.

W latach 20., a dokładnie w 1914 roku został wyprodukowany pierwszy podkład w kremie. Usta malowano w kształcie serduszka. Oczy pogłębiano poprzez całościowe pomalowanie. Powiekę górną cieniowano, a na dole oka rysowano kreskę wzmocnioną cieniem do powiek. Brwi golono i rysowano kredką bardzo cienką kreskę.

W latach 30. za idealną uważano twarz symetryczną oraz zmysłową. Kobiety bez makijażu uchodziły za symbol zaniedbania. Używano sztucznych rzęs, oczy malowano nieco jaśniej niż w latach 20. Dolne powieki nie były malowane, natomiast rzęsy modelowano w długi łuk. Cera bez skaz cechowała się gładkością, była
wymodelowana za pomocą pudrów i fluidów. Usta podkreślano konturówką, a pomadkę nakładano precyzyjnie przy użyciu pędzelka. Kolorami dominującymi była czerwień, róż i brąz. Oczy były malowane za pomocą cieni do powiek pod kolor ubioru.

Lata 40. były okresem mody militarnej. Brwi podkreślano ciemną kredką, natomiast usta malowano na czerwono. Wygląd twarzy był naturalny oraz dziewczęcy. Zadaniem makijażu było uwidocznienie bardziej ust niż oczu. Po II Wojnie Światowej powróciła moda na bardziej klasycznie kobiecy wygląd [D. Andrys, Kosmetyki kolorowe adresowane do celów upiększania oczu ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ich składu na barwę].

W latach 50. makijaż był bardziej elegancki i połyskujący. Na przełomie lat 1949/1950 wprowadzono w Paryżu makijaż oka w tzw. kocim stylu. Oczy podkreślano za pomocą czarnej konturówki, unosząc zewnętrzne kąciki. Używano eyelinery, maskary i cienie w ciemnych odcieniach. Końce brwi depilowano i malowano linie
biegnąca ku górze. Twarz była matowa z lekko podkreślonymi kośćmi policzkowymi utrzymanymi w kolorze bladego różu.

W latach 60. makijaż charakteryzował się przerysowaniem i wulgarnością. Nie stosowano techniki światłocienia. Rzęsy były długie i mocno wytuszowane, natomiast
usta blade w odcieniu perłowym. Oczy malowano w kolorze pistacjowym oraz jasno niebieskim. W latach 60. miały miejsce pierwsze loty w kosmos, stąd też w makijażu zastosowano kolor złoty, miedziany oraz srebrny. Kobiety zazwyczaj malowały usta na różowo, doklejały długie, sztuczne rzęsy. Makijaż nie ograniczał się do jednej barwy – kolory cieni do powiek panie dopasowywały do stroju, a twarz ozdabiały szaloną, bujną i uniesioną do góry fryzurą [http://trends.blox.pl/2007/04/Historia-Mody-Kosmetyka.html].

W latach 70. makijaż był niewyraźny, w stylu etnicznym, natomiast w latach 80 pojawiła się Madonna propagująca młody oraz świeży wygląd twarzy. W makijażu
dominowały kolory beżowe, brązowe, które jednocześnie były matowe, bez połysku.

W latach 90. dokładniej cieniowano powieki, bardziej przykładano się do nienagannego wyglądu makijażu oraz dopasowania go do kształtu twarzy, a także do stylu ubierania [D. Andrys, Kosmetyki kolorowe adresowane do celów upiększania oczu ze szczególnym uwzględnieniem
wpływu ich składu na barwę.].

Współcześnie kosmetyka kojarzy się przede wszystkim z higieną i pielęgnacją całego ciała oraz z kosmetyką upiększającą. Głównym jej celem jest zapewnienie
młodego, naturalnego oraz zdrowego wyglądu skóry, ale również dobrego samopoczucia i ochrony przed niszczącym działaniem środowiska i zmianami zachodzącymi wraz z upływem czasu. Kosmetyka upiększająca rozwijała się poprzez wieki. W czasach starożytnych i późniejszych epokach pomalowana twarz oraz ciało świadczyły o statusie majątkowym, obecnie prawie każda kobieta nie może się obejść bez pudru, cieni do powiek, różu czy pomadki. Współcześnie, z roku na rok zmieniają
się trendy w makijażu i modzie. Są one wyznaczane przez największych kreatorów mody oraz znane i cenione marki kosmetyczne.

Rozdział 2. Fizjonomika wybranych części twarzy

Twarz to najbardziej delikatna i podatna na zmiany cześć naszego ciała, na którą składa się skomplikowana sieć mięśni. Dzięki swej plastyczności wyraża rozmaite
emocje. Znaczy również jako kompozycja ważnych elementów. W tym rozdziale przedstawię fizjonomiczne i niewerbalne znaczenie brwi, ust i oczu, ponieważ te
elementy twarzy poddaję zabiegom kosmetycznym. Są one analizowane w niniejszej pracy dyplomowej głównie z powodu wpływu ich korekty na samoocenę.
2.1. Kształt brwi a cechy osobowości
W starożytnych Chinach na podstawie wyglądu twarzy, brwi, nosa, ust, potrafiono określić uczucia, typowe zachowania i to, czego druga osoba potrzebuje do
szczęścia.

Przez setki lat przekazywano, że wzrok jest potężnym zmysłem. Brwi natomiast, uznawano za dodatek podkreślający oko nie przypisując im większego znaczenia.
W dzisiejszych czasach dowiedziono, że dzięki brwiom oczy są chronione. Ich zaokrąglony kształt pomaga w usuwaniu zanieczyszczeń (np. potu, deszczu, śniegu czy
kurzu), które mogłyby dostać się do oczu, oraz w utrzymaniu właściwego poziomu wilgoci oczu. Z punktu widzenia anatomii czoło i brwi współpracują z powiekami
i rzęsami, by jak najlepiej chronić oczy przed różnorodnymi czynnikami zewnętrznymi.

Brwi są także kluczem do komunikacji niewerbalnej i to głównie za ich pomocą można dokonywać szybkich zmian w mimice twarzy [W. Domachowski, Psychologia społeczna komunikacji niewerbalnej, Toruń 1993, s. 78]. Komunikacja niewerbalna, mimika
i mowa ciała, stanowią znaczną część naszej codzienności. Dzięki ułożeniu brwi można ocenić, czy ktoś jest rozbawiony, zdenerwowany, podekscytowany, niepewny itd. Za pomocą brwi wyrażamy szereg różnych emocji, np. niezadowolenie – przez zmarszczone brwi. Sygnały wysyłane za pomocą mimiki twarzy mają bardzo duży wpływ na postrzeganie przez innych. Kształt brwi podkreśla całe oko oraz wygląd twarzy, a jednocześnie wpływa na nasz odbiór przez innych ludzi [A. T. Story, Charakterologia. Twarz człowieka. Odczytywanie cech ludzkich na podstwie kształtu i
budowy głowy oraz mimiki twarzy, Wrocław 1998, s. 91.].

Długie brwi
Wyjątkowo długie brwi zwykle charakteryzują ludzi odpornych na stres, dla których napięcie jest wręcz bodźcem do działania i rozwoju. Swoje problemy
najczęściej rozwiązują samodzielnie, nie prosząc nikogo o pomoc. Nie obciąża ich także  słuchanie o problemach innych. Długie brwi to również pracowitość, kreatywność i szerokie zainteresowania. Ich posiadaczki dobrze radzą sobie ze stresem i zwykle mają dużo przyjaciół, którym chętnie pomagają i których z cierpliwością wysłuchują. Osoby z długimi brwiami najczęściej są dobrymi pracownikami, świetnie radzą sobie z trudnymi zadaniami i lubią rywalizację.

Krótkie brwi
Ich właściciele z trudem radzą sobie w sytuacjach stresowych i nie ma znaczenia, czy dotyczy ona ich samych czy otoczenia. Krótkie brwi najczęściej należą do osób, które nie najlepiej radzą sobie ze stresem. Przeważnie nie lubią one także uczestniczyć w osobistych dramatach przyjaciół.

Cienkie brwi
Bardzo cienkie brwi mogą świadczyć o dużej wrażliwości i delikatności. Ich właściciele starają się unikać konfliktów i są doskonałymi słuchaczami. Cienkie lub
rzadkie brwi zdradzają osobę wątpiącą w swoje możliwości, niepewną siebie i łatwowierną. Często są to osoby bardzo ostrożne.

Brwi pełne
Grube brwi charakteryzują osoby pewne siebie, zdecydowane i świadome własnej atrakcyjności. Ludzie o takich brwiach zwykle nie przejmują się, co o nich sądzi otoczenie. Starają się korzystać z życia i realizować postawione cele. Gęste brwi najczęściej należą do osób aktywnych, pewnych siebie i mających głowę na karku. Nie
lubią, gdy inni hamują ich w dążeniach do celu i przeważnie są naprawdę dobre w tym, co robią.

Brwi trójkątne (spiczaste)
Wysokie ostre łuki brwi posiadają często osoby towarzyskie, spontaniczne, o dużym poczuciu humoru. Ludzie ci kochają zabawę i szybkie tempo życia, są naturalnymi liderami a decyzje podejmują błyskawicznie. Najczęściej należą do osób, które lubią dobrze się bawić, szybko myślą, szybko mówią i podejmują szybkie decyzje. Są spontaniczne, mają świetne poczucie humoru, lecz często dają się ponieść emocjom.

Brwi prawie proste
Posiadacze brwi o słabo zaznaczonych łukach to często ludzie o analitycznym podejściu do życia (zanim podejmą decyzję, muszą uwzględnić wszystkie za i przeciw),
nazywających rzeczy po imieniu. Brwi układające się w prostą linię są cechą charakterystyczną ludzi myślących w sposób logiczny i nie dających ponieść się
emocjom. Zwykle podejmują oni dobre decyzje. Bez względu na to co się dzieje, zawsze wiedzą jak szybko i skutecznie rozwiązać problem. Doskonale organizują swój
czas, dlatego często robią kilka rzeczy na raz, zarówno w domu i pracy. Są to osoby godne zaufania [A. T. Story, Charakterologia. Twarz człowieka. Odczytywanie cech ludzkich na podstwie kształtu i budowy głowy oraz mimiki twarzy, Wrocław 1998, s. 104.].

Nisko osadzone brwi
Brwi nisko osadzone zwykle oznaczają osobę przystępną i towarzyską. Często dotrzymują one słowa.

Wysoko osadzone brwi
Ich właściciele to osoby uczuciowe, ale – przynajmniej na początku znajomości – zachowujące dystans. Na ich zaufanie trzeba sobie zapracować. Odznacza ich też
perfekcjonizm i umiejętność krytycznego spojrzenia na samych siebie. Brwi zlokalizowane wysoko nad okiem i wygięte w łuk często należą do o osób mało
przystępnych, wrażliwych i skrytych. Mogą one utrzymywać dystans w stosunku do innych, co wiele osób postrzega jako zarozumiałość. Przeważnie posiadaczki takich
brwi są perfekcjonistkami i mają dobry smak [A. T. Story, Charakterologia. Twarz człowieka. Odczytywanie cech ludzkich na podstwie kształtu i budowy głowy oraz mimiki twarzy, Wrocław 1998, s. 104.].

Zaokrąglone brwi
Brwi o takim kształcie oznaczają osobę uprzejmą i otwartą na potrzeby innych ludzi. Ich posiadaczki wyróżniają się taktem w komunikacji i do samotników nie należą
– lubią być w związku. Jeśli coś robią, to zawsze dobrze i do końca. Ważne są dla nich zakładane cele, osiągane wyniki i możliwość rozwoju. Przywiązują uwagę do detali, estetyki otoczenia, są skrupulatne, a także pewne siebie. Najlepiej charakteryzuje ich określenie „profesjonalista”, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.

2.2. Oczy zwierciadłem duszy
Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy i zdradzają emocje, jakie odczuwa człowiek. Patrząc w nie możemy zajrzeć nieco w głąb człowieka. Patrzenie sobie w oczy z bliskiej odległości to doświadczanie wielkiej bliskości. „Ty dostrzegasz głębię drugiej osoby, a ona widzi twoją. Jeśli masz silne połączenie z drugim człowiekiem to
wystarczy chwila, żeby odczytać jego uczucia. Oczy nie przez przypadek są zatem odzwierciedleniem naszej duszy. Krótkie spojrzenie może zdradzić, w jakim humorze
jest dana osoba – radosnym lub smutnym, a także szybko można rozpoznać, czy ktoś nie kłamie [W. Domachowski, Psychologia społeczna komunikacji niewerbalnej, Toruń 1993, s. 73.].

Oczy zawsze miały w sobie pewną dozę mistycyzmu, dlatego często są symbolem religii czy wiary. Czasem stanowiły też pewnego rodzaju talizman. Symbol oka otoczonego przez promienie światła lub glorii, zwykle zamknięte w trójkącie, czasem interpretowane jako symbol oka Boga pilnującego ludzi to tzw. oko opatrzności. Jest to też symbol Trójcy Św. w religii chrześcijańskiej.

Kolor oczu
Kolor oczu ma wiele wspólnego z cechami charakteru danej osoby. Oczywiście za kolor oczu odpowiada kombinacja wielu genów. Zmienia się on również zgodnie
z wiekiem człowieka, ale jest silnie związany z DNA. Wiele niemowląt rodzi się z  niebieskimi oczami i dopiero po kilku miesiącach się one zmieniają. Powodem jest fakt, że melanina, która jest odpowiedzialna za kolor skóry, włosów oraz oczu zaczyna być produkowana w organizmie dopiero po sześciu miesiącach.

Osoby, które mają błękit w swoich oczach są bardziej wytrwałe, sentymentalne, uczuciowe, empatyczne, ale mają problemy z szybkim podejmowanie decyzji. Niebieskoocy to ludzie spokojni, tolerancyjni, lubiący dobrą zabawę, pełni życia i radości. Bywają jednak leniwe, nerwowe, łatwiej dają się ponieść emocjom. Częściej od posiadaczy innego koloru tęczówki, mają katar i stany osłabienia.

Posiadacze szarych oczu są kochliwi, wymagający wobec siebie i innych ludzi. Postrzegani są jako wulkany emocji lubiący ruch, których szybko nudzi rutyna. Nierzadko mają kłopoty z przemianą materii. Szaroocy to wrażliwcy – czasem tajemniczy i nieobliczalni samotnicy z natury.

Oczy brązowe mieli kiedyś wszyscy, jednak w wyniku mutacji i wędrówek ludności na północ, wyodrębniły się później inne barwy. Posiadacze tego koloru oczu to
indywidualiści i przywódcy. Są radośni, mają w sobie dużo przekory i posiadają gorące serce. Często w środku drzemie w nich nieśmiałość. Szybciej potrafią się wyciszyć i odreagować zmęczenie. Ci, którzy mają brązowe oczy, uchodzą za sympatycznych, wiernych i uczciwych, mają silny temperament i prowadzą szczęśliwe życie oparte na uczuciach. Posiadacze oczu w kolorze brązowym lub piwnym są za to bardzo uczuciowi i skorzy do miłości. Często podchodzą do życia bardzo emocjonalnie. Są bardzo honorowi oraz odważni.

Osoby z zieloną tęczówką są trzeźwo myślące, ciekawe świata, oraz wierne, nieustępliwe. Lubią naturę i potrafią zaszaleć. Najrzadziej spotyka się ludzi o zielonych
oczach. Może się nimi pochwalić jedynie cztery procent ziemskiej społeczności. Uchodzą za najbardziej inteligentnych i mają w sobie coś mistycznego. Są także
zamknięci w sobie, kochający wolność i energetyczni. Właściciele oczu zielonych to osoby zmienne, gwałtowne i namiętne o silnym charakterze.

Kształt oczu

Także kształt oczu charakteryzuje w pewien sposób osobowość. Oczy małe to cecha ludzi zazdrosnych i pamiętliwych, zmiennych i wyrachowanych. Charakteryzują
osobę życzliwą, spokojną i przykładną do szczegółów, która lubi wszystko analizować. Dobrzy z nich przyjaciele i kompani z tendencją do spontanicznych zachowań. Ich umysł jest zawsze otwarty.

Płytko osadzone, lekko wyłupiaste oczy (z boku widać krzywiznę gałek ocznych). Taka osoba ma zdecydowany charakter. Wie kogo lubi, a kogo nie i nie kryje się z tym. Mówi to co myśli, co odbija się na jej życiu towarzyskim. Ale kiedy się z kimś zaprzyjaźni, jest dobrym kompanem do zabaw i rozmów do samego rana.

Posiadacze głęboko osadzonych oczu lubią zatrzymywać swoje myśli dla siebie, ale sprawia im radość uszczęśliwianie innych. To introwertycy, dlatego niektórzy ich nie
doceniają i nie zauważają, gdy sami potrzebują pomocy. Często sprawiają wrażenie spokojnych i szczęśliwych, podczas gdy tak naprawdę to typ martwiący się o wszystko. Świetni pracownicy zespołowi.

Oczy duże mają osoby życzliwe i łagodne. Osoby o dużych oczach mają bardzo żwawe emocje, myślą bystrzej, mówią szybko. Posiadacze takich oczu są szybcy i spontaniczni w swoich uczuciach oraz ich wyrażaniu [A. T. Story, Charakterologia. Twarz człowieka. Odczytywanie cech ludzkich na podstawie kształtu i
budowy głowy oraz mimiki twarzy, Wrocław 1998, s. 93.].

„Oczy zaspane“, nawet gdy ich posiadaczka jest wypoczęta. Takie oczy są małe i wiecznie, jakby przymknięte. Osoby z takimi oczami przykładają dużą uwagę do
szczegółów, lubią kalkulować, zawsze mają oszczędności, ale nie za dobrze dogadują się z własnymi dziećmi.

Źrenice
Ich szerokość związana jest z nastrojem. Prócz tego, że istotne jest światło jakie na nie pada, ich zwężanie następuje, gdy czujemy agresję, strach, zaskoczenie,
dyskomfort, lub w przypadku odurzenia marihuaną. Rozszerzają się w stanie euforii, zakochania, odczuwania sympatii, podniecenia.

Naukowcy ze szwedzkiego Uniwersytetu Oerebro doszli do ciekawych powiązań między kształtem tęczówki a cechami charakteru. Jeśli pojawiają się wokół tęczówki widoczne okręgi, oznacza to, że osoba ta ma dużą samodyscyplinę w sobie, ale jest również impulsywna. Jeśli pojawiają się małe bruzdy, które rozciągają się od
źrenicy po obwódkę, oznaczają, że dana osoba jest otwarta, godna zaufania i empatyczna. Im bardziej widoczne są te bruzdy, tym bardziej wyrobione są te cechy. Amerykańscy badacze z kolei doszli do wniosku, że źrenice znacznie się powiększają, jeśli w otoczeniu pojawia się osoba, którą uważa się za atrakcyjną seksualnie. Przy tym samym badaniu stwierdzono, że kolor oczu odpowiada również za tendencję do zapadania na poszczególne choroby. W starożytnym Rzymie kurtyzany, żeby pobudzić
zainteresowanie, wpuszczały do oczu kroplę wilczej jagody [H. Ruckle, Mowa ciała dla menedżerów, Wrocław 2001, s. 180].

2.3. Usta a charakter
Pełne usta to najseksowniejszy i najbardziej pociągający mężczyzn wariant. Kobiety o pełnych ustach są odważne, pewne siebie, a zarazem czułe i wrażliwe. Nieprzypadkowo kojarzą się z erotyką, bo zwykle drzemie w nich pasja i pożądanie. Taki kształt ust zdradza bardzo silne pragnienie bycia matką i pokazuje, jak bardzo
osoba troszczy się o innych. Pełne usta to cecha charakterystyczna altruistów, którzy siebie stawiają na ostatnim miejscu, a największą radość daje im dbanie o innych oraz szeroki krąg zaufanych przyjaciół i dobre stosunki ze wszystkimi.

Szerokie usta zwykle są postrzegane bardzo pozytywnie. Kobiety o szerokich wargach najczęściej są bardzo żywe, spontaniczne, skore do szczerego śmiechu, mają
duże grono przyjaciół. Usta od ucha do ucha to także oznaka potencjalnego perfekcjonizmu i determinacji w dążeniu do sukcesu.

Kobiety o cienkich wargach są zwykle bardzo wrażliwe, mają rozwiniętą intuicję i przywiązują dużą uwagę do detalu. Bywają nieśmiałe i mało przebojowe. Jeśli usta są ogólnie małe i zaciśnięte mogą świadczyć o skłonnościach do egocentryzmu i nadmiernej kontroli nad całym otoczeniem. Posiadacze wąskich ust to indywidualiści i
samotnicy. Nie potrzebują nieustannego towarzystwa i nie są tak otwarci, jak posiadacze pełnych ust. Oczywiście nie oznacza to, że nie są dobrymi partnerami w
związku. Raczej chodzi o pozorny chłód i początkowe trudności w komunikacji, bo z natury są dość introwertyczni [ A. J. Bierach, Sztuka czytania z twarzy, Wrocław 1990, s. 52].

Usta z kącikami wyginającymi się naturalnie do góry. Oznaczają kobiety niezależne, lubiące uwodzić, ekspresyjne, chwytające zwykle „byka za rogi“. Ten
wrodzony uśmiech to również zwykle symptom szczerości, otwartości i zadowolenia z życia. Nie przeszkadza jej zainteresowanie innych, nie lubi być sama i czasem zdarza jej się dramatyzować. Pełniejszy środek ust oznacza, że lubi się rozpieszczać, a cieńsze kąciki wskazują na jej zamiłowanie do dobrej zabawy.

Wygięte do dołu usta zwykle oznaczają trudną, niezależną, egzotyczną osobowość, w której jest dużo tajemnicy i dystansu do świata. To kobiety szczególnie intelektualne i błyskotliwe, co może być bardzo sexy, ale zarazem kapryśne i trudne do uszczęśliwienia [H. Ruckle, Mowa ciała dla menedżerów, Wrocław 2001, s. 200].

Usta symetryczne oznaczają, że w związkach z innymi ludźmi są to osoby spokojne i zrównoważone. Nie lubią konfliktów i dramatów, ale też nie dają za dużo od siebie. Nie mają tendencji do bycia kobietą – bluszczem, ale lubią czuć się bezpiecznie w związku [A. J. Bierach, Sztuka czytania z twarzy, Wrocław 1990, s. 69.].

Osoby z wyraźnie zaznaczonym łukiem kupidyna są mistrzami komunikacji. Są też bardzo bystre, kreatywne i nieco impulsywne. Zdarza im się wypowiadać słowa
zanim pomyślą, więc bywa, że bez zastanowienia mówią rzeczy przykre czy złośliwe. Ten krój ust posiadają kobiety niezależne i dynamiczne, lubiące uwodzić. Kobiety z
ustami w kształcie serca charakteryzuje wrodzony uśmiech, zazwyczaj odznaczają się one również szczerością, otwartością i zadowoleniem z życia.

Usta bez zaznaczonego łuku górnej wargi charakteryzują ludzi pozbawionych emocjonalnych granic. Łatwo dają się wykorzystywać, bo nie wiedzą ile z siebie
powinni dawać innym, przez co nie dbają o właściwy balans. To ludzie odpowiedzialni, którzy muszą jednak zdać sobie sprawę, że dbanie o innych nie jest ich obowiązkiem. Osoby te nie lubią, kiedy mówi im się co mają robić.

Tak bogate w znaczenia symboliczne i charakterologiczne elementy kobiecej twarzy stały się obiektem licznych korekt, co zaprezentuję w kolejnym rozdziale pracy.

Rozdział 3. Idea kosmetycznej przemiany kobiety- aspekty praktyczne

3.1. Możliwości upiększania twarzy
Powszechne używanie terminu „kosmetyka“ sięga okresu starożytnego Rzymu, gdzie „kosmetami” byli niewolnicy zajmujący się masażem w łaźniach. Słowo
„kosmeter” oznaczało w Helladzie młodą niewolnicę, która zajmowała się porządkiem i wywodzi się z greckiego „kosmeticos” co oznacza – upiększający. Starożytne kultury fascynowały się pięknem ludzkiego ciała i dbały o to by zachować jego urodę jak najdłużej. Upiększanie ludzkiego ciała stało się sztuką, rozwijano ją i uczono jej [J. Dylewska-Grzegorzewska, Kosmetyka stosowana, Warszawa 2009, s. 54.].

W dzisiejszych czasch przyjęło się, iż trwałe zabiegi korekty twarzy, a właściwie wybranych jej elementów – brwi, oczu i ust wykonuje wyszkolona linergistka. Zawód ten jest jeszcze w Polsce nieznany i nie zarejestrowany, a nazwa pochodzi z Niemiec, gdzie makijaż permanentny na przestrzeni ostatniego 10 lecia bardzo się rozwinął.

Makijaż permanentny w dzisiejszym znaczeniu tego słowa nie ma co prawda za sobą zbyt długiej historii. Swój początek znalazł w Japonii, Polinezji i Mikronezji oraz
części Malezji, w których to za pomocą narzędzi jakimi były kawałki drewna i kości wprowadzono w skórę farbę. Przyczyn wykonania tatuażu było wiele: zwyczajne, rytualne, polityczne, takie np. jak przymusowa kara tatuowania twarzy więźniów. Trzeba przy tym wspomnieć, iż karne tatuaże były dozwolone u kobiet. W 1860 roku tatuaż zaczął być popularny wśród oficerów i bogatych obieżyświatów. Na nowo został odkryty dopiero w latach 60-tych XX wieku. Z czasem pojawiło się życzenie, aby nie tylko upiększać małymi dziełami ludzką skórę, ale również dokonywać pięknych i trwałych rysunków na twarzy. W 1984 roku Japońska linergistka wykonała jeden
makijaż permanentny na twarzy w Nowym Yorku, za pomocą igły przymocowanej jedwabną nicią do bambusowego patyczka. W 1992 roku zaprezentowano w Berlinie pierwsze urządzenie do makijażu permanentnego, był to też początek makijażu permanentnego w Europie i w Polsce. Lata 90-te przyniosły rozkwit, zarówno jeżeli chodzi o nowe technologie jak i maszyny. Udoskonalono również stosowane kolory i technikę pracy [B. Drygas, M. Mrozowska, R. Szpindor, Twarz, szyja, dekolt. Kosmetyka pielęgnacyjna i upiększająca. Podręcznik. Technik usług kosmetycznych, Warszawa 2014.].
3.2. Makijaż permanenty jako narzędzie metamorfozy
W dzisiejszych czasach przyjęło się, iż trwałe zabiegi korekty twarzy, a właściwie wybranych jej elementów – brwi, oczu i ust wykonuje wyszkolona linergistka. Zawód ten jest jeszcze w Polsce nieznany i nie zarejestrowany, a nazwa pochodzi z Niemiec, gdzie makijaż permanentny na przestrzeni ostatniego 10 lecia bardzo się rozwinął [E. Garasińska- Pryciak, W. Hawryłkiewicz, J. Szulgenia – Próchniak, Kosmetologia Pielęgnacyjna i
Upiększąjaca w praktyce, Wrocław 2014, s. 28].

Makijaż permanentny w dzisiejszym znaczeniu tego słowa nie ma co prawda za sobą zbyt długiej historii. Swój początek znalazł w Japonii, Polinezji i Mikronezji oraz części Malezji, w których to za pomocą narzędzi jakimi były kawałki drewna i kości wprowadzono w skórę farbę. Przyczyn wykonania tatuażu było wiele: zwyczajne, rytualne, polityczne, takie np. jak przymusowa kara tatuowania twarzy więźniów. Trzeba przy tym wspomnieć, iż karne tatuaże były dozwolone u kobiet. W 1860 roku tatuaż zaczął być popularny wśród oficerów i bogatych obieżyświatów. Na nowo został odkryty dopiero w latach 60-tych XX wieku [M. Noszczyk, B. Noszczyk, Medycyna Piękności, Warszawa 2015]. Z czasem pojawiło się życzenie, aby nie tylko upiększać małymi dziełami ludzką skórę, ale również dokonywać pięknych i trwałych rysunków na twarzy. W 1984 roku Japońska linergistka wykonała jeden makijaż permanentny na twarzy w Nowym Yorku, za pomocą igły przymocowanej jedwabną nicią do bambusowego patyczka. W 1992 roku zaprezentowano w Berlinie pierwsze urządzenie do makijażu permanentnego, był to też początek makijażu permanentnego w Europie i w Polsce. Lata 90-te przyniosły rozkwit, zarówno jeżeli chodzi o nowe technologie jak i maszyny. Udoskonalono również stosowane kolory i technikę pracy.

W czasach współczesnych makijaż permanentny służy do:
– podkreślania konturu oczu
– korygowania linii łuków brwiowych
– poprawienia kształtów ust (powiększania lub korygowania ich asymetrii)
– tuszowania blizn powypadkowych
– przebarwień i odbarwień skóry, a nawet tatuaży medycznych.

Trwały makijaż jest dobrodziejstwem dla osób w wieku dojrzałym, których rysy tracą wyrazistość oraz dla osób po chemioterapii, które straciły brwi i rzęsy na skutek leków [ E. Garasińska- Pryciak, W. Hawryłkiewicz, J. Szulgenia – Próchniak, Kosmetologia Pielęgnacyjna i Upiększąjaca w praktyce, Wrocław 2014]

Wykonanie makijażu permanentnego wymaga precyzji, dlatego sam proces powstania makijażu permanentnego może trwać od 1 godziny do 2, w zależności od
pigmentowej sfery i rodzaju zmian.
Makijaż permanentny ust:
Tego typu zabieg umożliwia skorygowanie linii ust, uwydatnienie zlanego konturu lub jego powiększenie nadając ustom wymarzony kształt na stałe. Istnieje możliwość wypełnienia całych ust. Czerwień wargowa z wiekiem traci swoje naturalne nasycenie, więc poprzez wybranie pasującego do naszego typu urody koloru ust, cieszyć się ich nasyceniem.

Dzięki wprowadzeniu hipoalergicznych barwników korygujących można zlikwidować blizny wokół ust, czy problem „ zajęczej wargi” i nadać ustom nowego,
pięknego kształtu [B. Drygas, M. Mrozowska, R. Szpindor, Twarz, szyja, dekolt. Kosmetyka pielęgnacyjna i upiększająca. Podręcznik. Technik usług kosmetycznych, Warszawa 2014.].

W przypadku makijażu ust wskazana jest profilaktyka wysiewu opryszczki oraz przyjęcie doustnie leku przeciwwirusowego. Przed przystąpieniem do zabiegu oraz w trakcie jego trwania pigmentowana okolica jest znieczulona, tak aby ewentualne nieprzyjemne odczucia maksymalnie stłumić. Po zabiegu obraz makijażu zazwyczaj jest
intensywnej barwy w obrębie pigmentowanych miejsc. Makijaż goi się do 7 – 14 dni. W kontakcie z promieniami UV, kosmetykami i innymi drażniącymi substancjami może dojść do obrzęku, zakażenia lub zmian w strukturze i barwie świeżego pigmentu. Stąd bardzo ważne jest odpowiednia pielęgnacja i natłuszczanie. Po ok. 2 tygodniach usta wyglądają bardzo naturalnie i świeżo – delikatny kolorek uwydatnia naturalne piękno kobiety [Skrypt Szkoleniowy- Makijaż Permanentny, Brodway Beauty – Europejska Szkoła Kosmetyczna,
Katowice 2014.].

Dziedzina mikropigmentacji rozwija się bardzo dynamicznie wprowadzając nieustannie nowe technologie do osiągnięcia jak najbardziej naturalnych i nieuczulających barwników. Spośród wszystkich środków używanych w makijażu permanentnym wybór koloru jest najbardziej subiektywny i najtrudniejszy. Osoba wykonująca zabieg używa koloru jak artysta dostosowując pigment do typu urody klientki, koloru skóry i włosów. To czynniki bardzo istotne w mikropigmentacji. Dlatego, tak ważne jest właściwe zrozumienie teorii koloru oraz dobór pigmentu, który
powinien być bardzo zindywidualizowany. Każdy typ skóry można zakwalifikować do danego „subtonu” czyli ukrytego kolorytu skóry, który wyznaczamy obserwując kolor skóry bez makijażu w świetle dziennym, kolor opalenizny, obecność przebarwień i odbarwień na skórze, naturalny kolor włosów (brwi, rzęsy, włosy na głowie), kolor tęczówki oraz naturalny odcień czerwieni wargowej. Istotna jest prawidłowa ocena i zakwalifikowanie do gamy kolorystycznej ciepłej. Właściwa diagnoza i wybór
pigmentu jest podstawą do zadowolenia najbardziej wymagającej klientki. W dzisiejszych, zabieganych czasach makijaż permanentny jest alternatywą dla tradycyjnego makijażu.

Makijaż permanentny brwi
Brwi są kluczowym elementem spojrzenia i mają zasadnicze znaczenie dla wyrazu twarzy. Każda z pań marzy o idealnym, symetrycznym kształcie swoich brwi.
Po wykonaniu rysunku brwi markerem permanentnym i zaakceptowaniu przez klientkę kształtu, następuje depilacja włosów z brwi poza rysunkiem. Następnie lingeristka przystępuje do trwałej pigmentacji. Każdy kształt i dobór pigmentów jest dobrany zgodnie z oczekiwaniami klientki.

Brwi można skorygować, nadać im ładny, lub zupełnie nowy kształt, czy dorysować ubytki we włoskach. Umiejętnie dobrany kolor i nadanie odpowiedniego
kształtu naszemu łukowi brwiowemu odejmuje lat i odmładza twarz.

Kosmetycznym celem doświadczonej linergistki jest spełnienie oczekiwań klientki w taki sposób, aby wynik ostateczny podkreślał naturalną urodę oraz korygował
drobne niedoskonałości. Brwi wykonuje się w trzech technikach: cieniowania, metodą włoskową oraz microblandingiem. Kosmetyczka, wybiera taką metodę jaka najbardziej pasuje do brwi klientki, problemu, który chce ona zniwelować, czy do efektu jaki chce uzyskać. Oczywiście, bierze pod uwagę typ urody, barwę skóry, kolor włosków. Najmodniejszy i najbardziej satysfakcjonujący każdą kobietę efekt końcowy – jest
symetryczny wygląd jej brwi [Skrypt Szkoleniowy- Makijaż Permanentny, Brodway Beauty – Europejska Szkoła Kosmetyczna,
Katowice 2014].

Makijaż permanentny oczu
Makijaż okolic oczu dotyczy linii rzęs, przy których można narysować malutkie kreseczki, dające efekt zagęszczenia rzęs lub wyrysować dekoracyjną kreskę w linii rzęs. Wprawna ręka doświadczonej linergistki narysuje także długą, modną wśród aktorek i modelek kreskę tzw. ” kocie oko”. Modnym ostatnio trendem makijażowym
jest kreska górna z naturalnym rozświetleniem wokół oczu [Skrypt Szkoleniowy- Makijaż Permanentny, Brodway Beauty – Europejska Szkoła Kosmetyczna, Katowice 2014].

Przy pomocy nowoczesnych, biologicznie opracowanych barwników, atestowanych i nie powodujących uczuleń, efekt końcowy jest naturalny i podkreślający
głębie spojrzenia. Jest to metoda gwarantująca długoletni efekt upiększający a jej podstawę stanowi podskórna implantacja pigmentu.

Po przejściu wszystkich etapów, wykonaniu makijażu oraz korekcie, każda kobieta cieszy się nowym wyglądem. Zabieg makijażu permanentnego jest metamorfozą podkreślającą atuty urody. Jest to makijaż, który sprawia, że kobieta czuje się pięknie w każdej sytuacji. Zabiegi prowadzone przez linergistkę zmierzają do
uzyskania w efekcie zharmonizowanego piękna kobiecej twarzy, co powinno wpłynąć korzystnie na jej samoocenę i poprawę jakości życia. Sprawdzeniu tej zależności
poświęcam badania i prezentację ich wyników w rozdziale czwartym pracy.

Rozdział 4. Somatyczne zmiany człowieka w aspekcie zasobów duchowych- Badania własne.

W literaturze przedmiotu znajduję ideę, że umysł świadomy pozwala znaleźć swój kierunek zmian drogi, którą warto podążać wznosząc się w rozwoju ciała, przez przeobrażenia umysłu, aż do rozwoju osobistego, duchowego. Samoocena bywa postrzegana jako czyjaś opinia na nasz temat, mogąca obejmować różne przekonania, takie jak ocena wyglądu, uczuć i zachowań. Poczucie własnej wartości jest jednym z najważniejszych wyznaczników jakości życia. W dzisiejszych czasach przyczyny niskiej samooceny upatruje się głównie w niekorzystnym wyglądzie fizycznym. Krytyka innych, własne negatywne doświadczenia, presja społeczeństwa,
porównywanie się z innymi sprawia, że nasz poziom samooceny i samoakceptacji jest bardzo niski.

4.1. Przedmiot, cel badań, założenia projektu badawczego i procedura badania
Przedmiotem moich badań są somatyczne zmiany człowieka w aspekcie zasobów duchowych.

Celem badań było zdobycie danych empirycznych do weryfikacji związków między metamorfozami twarzy kobiet a rozwojem duchowym kobiet.

Badania podjęłam w celu sprawdzenia na ile związek między duchowością a zmianami w wyglądzie twarzy kobiet można uznać za wartościowy. Inspiracją do badań były moje doświadczenia życiowe i zawodowe. O czym napisałam we Wstępie wykorzystując metodę autobiograficzną do uzasadnienia wyboru własnego zawodu,
drogi życiowej i tematu tej pracy dyplomowej.

4.2. Metody badawcze, założenia i procedury
Człowiek od początku swojego istnienia poszukiwał harmonii i drogi rozwoju w swoim życiu. Starożytni medycy już 5000 lat temu próbowali je odnaleźć za pomocą
Ayuverdy, czyli medycyny naturalnej. Słowo „ayurveda” pochodzi z sanskrytu i składa się z dwóch sylab „ayur” (życie) i „veda” (wiedza, mądrość). W dosłownym tłumaczeniu: „wiedza życia”. Fundamentalną zasadą ayurwedy jest postrzeganie
zdrowia jako dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego. CUD człowieka, czyli jego ciało, umysł i duch rozumiane jest jako jedność. Ciało nie może być postrzegane w oderwaniu od duszy, a człowiek nie może być oddzielony od swojego środowiska. Według ayurwedy na zdrowie wpływają liczne czynniki, takie jak emocje, rozum, zachowanie, miejsce zamieszkania, stosunki społeczne, a także pory roku. Ayurwedę słusznie nazywa się naukową siostrą jogi, a jej źródeł również doszukujemy się w Sanskrycie.

Ayuverda i towarzysząca jej joga są pomocne w rozumieniu harmonii człowieka i kierunku zmian. Wyznaczają drogę, którą warto podążać wznosząc się w rozwoju ciała
przez przeobrażenia umysłu. Wykonywane przeze mnie metamrfozy twarzy kobiet mogą nadać kierunek zmianom w ich życiu, poprzez poszerzanie świadomości do
rozwoju osobistego i duchowego. W jakim stopniu kobiety uczestniczące w moim badaniu czynią to świadomie i są również świadome duchowych efektów zabiegów
kosmetycznych, postaram się rozstrzygnąć w prezentowanych dalej w tym rozdziale wynikach badań własnych.

Drogę do uzyskania harmonii CUD-u widział Viktor Frankl w egzystencji człowieka i jego relacjach z ludźmi. Człowieka jest istotą trójwymiarowową, ze
wskazaniem na trzeci, duchowy wymiar człowieczeństwa, z którego wypływa poszukiwanie przez człowieka sensu. Podstawą tego założenia metodologicznego jest
analiza egzystencjalna i logoterapia zapoczątkowana przez Wiktora Frankla w latach 30
XX wieku.

Metodę autobiograficzną zastosuję teraz (ponownie w niniejszej pracy dyplomowej) w odniesieniu do V. Frankla i jego doświadczenia życiowego, które
doprowadziły go do zbudowania koncepcji noetycznych możliwości człowieka:

Frankl urodził się w rodzinie żydowskiej w Wiedniu w 1905 roku. Przed II wojną światową studiował neurologię i psychiatrię, prowadził ośrodki terapeutyczne, był uczniem Freuda, Adlera, Schelera i Hartmanna. Jednocześnie rozwijał własne teorie, związane ze sferą duchową i ludzkim poszukiwaniem sensu życia. W 1942 r. został
zatrzymany przez Niemców i przez następne cztery lata był więźniem obozów koncentracyjnych w Theresienstadt, w Oświęcimiu i w Dachau. Podczas pobytu w
ostatnim obozie zachorował na tyfus. Wielka wola życia pojawiła się w nim, gdy manuskrypt jego książki został podarty, a pasja rekonstruowania dzieła nie pozwoliła mu się poddać. Po wyzwoleniu obozu dowiedział się, że w obozach koncentracyjnych zginęła jego matka, brat i ukochana żona Mathilde. Frankl podkreślał sens życia, bronił
godności ludzkiej i duchowego wymiaru życia. One także wyrobiły w nim przeświadczenie, że człowiek jest w stanie stawić czoło warunkom nawet
najokrutniejszym, jeśli tylko posiada poczucie sensu życia.

Logoterapia w ujęciu Frankla, jest formą terapii, która, przyjmując istniejące sposoby prowadzenia psychoterapii, zmaga się z poszukiwaniem znaczenia. Analizę
egzystencjalną autor rozumiał, jako proces umożliwiający odkrywanie znaczeń ludzkiego życia [Frankl V. (1985) Psychotherapy and Existentialism. Selected Papers on Logotherapy. Washington : First
Washington Square Press mass market printing.] Autor mówił, że ludzką egzystencję charakteryzuje wolność, możliwość podejmowania decyzji i odpowiedzialność za nie. Twierdził, że najważniejszą motywacją w życiu człowieka jest poszukiwanie sensu. Motywację tę
rozważał w kategoriach duchowych. Do dwuwymiarowego spojrzenia na człowieczeństwo, jakie postrzegali Freud oraz Adler, zawierającego ciało i psychikę,
dodał trzeci wymiar, zawierający duchowe i noetyczne możliwości człowieka. Według Victora E. Frankla, urzeczywistnianie się człowieka dokonuje się nie poprzez realizację „zasady przyjemności” (Z. Freud) czy też „zasady mocy”, tj. dążenia do wyższości (A. Adler), ale poprzez wolę sensu. Człowiek w gruncie rzeczy nie dąży do przyjemności i szczęścia jako takich, ale do spełnienia osobistego sensu, zbliżenia się do drugiego człowieka, dzięki czemu może przeżywać szczęście i przyjemność.

Frankl twierdzi, że człowiek musi odnaleźć w sobie umiejętność odnajdywania w nim samym sensu życia. „Bios – pisze Frankl – zakłada istnienie physis, pierwiastka fizycznego, psyche – istnienie somy (ciała), a to co duchowe – istnienie duszy. Wyższa warstwa bytu zakłada istnienie niższej warstwy bytu” [V.E. Frankl, dz.cyt., s. 239].

Stefan Kunowski, mówiąc o duchowości jako właściwości ogólnoludzkiej, wskazywał na jej charakterystyczne cechy:
a) jest rozumna, tzn. zdolna do obiektywizacji poznania rzeczywistości w procesie abstrakcji umysłowej;
b) jest zdolna do wartościowania i oceniania wszystkich przedmiotów i przeżyć, przez co może dążyć do najwyższych ideałów – prawdy, dobra, piękna oraz świętości – i żyć nimi;
c) jest wolna w wyborze dobra i posiada możność brania odpowiedzialności za czyny osoby;
d) jest twórcza, ale nie stwórcza;
e) jest otwarta na głębię metafizyczną, przekraczając granice zmysłowego doświadczenia (transcendencja) i sięgając aż do źródeł każdego bytu – do
absolutu/Boga [S. Kunowski, Podstawy współczesnej pedagogiki. Warszawa 2001.].

Vittorio Possenti zauważa, że pytanie o duszę zdecydowanie wyrasta ponad kwestię umysłu i mózgu. „Umysł jest źródłem aktów poznawczych, ale nie jest źródłem życia, tak jak dusza. Jest aktywnością poznawczą duszy, nie jest więc tym samym co dusza. Umysł ludzki istnieje jako esse in anima, jest więc iluzją utrzymywać, że
pozostając przy relacji umysł – ciało, możliwe będzie odpowiednie wyjaśnienie problemu duszy” [ V. Possenti, Spór o jedność człowieka i wyzwania nowego naturalizmu. Dusza – umysł – ciało [w:] A.
Maryniarczyk, K. Stępień (red.). Dusza – umysł – ciało. Spór o jedność bytową człowieka, Lublin 2007, s.
97-152].

Podobnie jak Frankl Halina Romanowska-Łakomy przyjmuje, że każdy człowiek funkcjonuje na trzech poziomach: biologicznym, psychicznym i duchowym. Autorka wyróżnia dodatkowo cztery główne duchowe akty doświadczania: doświadczenie osobowej godności, doświadczenie harmonii duchowej, doświadczenie medytacyjnej świadomości oraz duchowe doświadczanie współczucia.

4.3. Problemy, narzędzia, metody, hipotezy badawcze
Problemowi badawczemu nadałam postać następującego pytania: Czy i w jakim zakresie elementy zmiany fizycznej twarzy wpływają na rozwój duchowy kobiety?

W celu zgromadzadzenia danych sporządziłam ankietę skierowaną do kobiet, które były moimi klientkami i u których wykonywałam makijaż permanentny
wybranych części twarzy. Badanie ankietowe miało charakter ilościowy, przeprowadzono je na próbie 20 kobiet. Ankieta zawierała pytania otwarte i zamknięte. Każda osoba biorąca udział w badniu została poinformowana o celach badania i wyraziła na nie zgodę. Ankiety były anonimowe.

Wstępnie przyjęłam ogólną hipotezę: (H1) Istnieje związek między metamorfozą twarzy kobiety a jej samooceną i rozwojem duchowym.

4.4. Badania własne
Perfekcyjne wykonanie makijażu w sposób prawie nieodróżnialny poprawia wygląd przy zachowaniu pełnej harmonii z naturalnym wizerunkiem. Kobiety wykorzystują makijaż do poprawy wizualnej zewnętrznego wyglądu, co tym samym podnosi ich samoocenę i dobre samopoczucie. Poprzez korekty wybranych elementów twarzy likwidujemy defekty fizyczne, ale też poprawiamy poziom samoakceptacji, a to służy temu aby wzmocnić psychikę i wejść na ścieżkę rozwoju duchowego. Kobiety budując podstawy akceptacji ciała i zrozumienie siebie mogą zmieniać się na lepsze. Kluczem jest odkrywanie siebie – na nowo.

Badania dotyczące oceny zmian wyglądu twarzy kobiety w relacji do ich duchowej przemiany prowadziłam wśród kobiet w wieku 27-37 lat – w marcu 2018; łącznie przebadałam 20 osób. Badane dokonywały oceny zmian, jakie nastąpiły w ich życiu po wykonaniu przez nie poprawy wyglądu swojej twarzy.

W niniejszym badaniu bardzo zależało mi na sprawdzeniu stanu samooceny klientek, które zdecydowały się u mnie na zabieg makijażu permanentnego. Chciałam
dowiedzieć się jaki jest stan ich ogólnego poczucia wartości oraz postawy wobec siebie. Wybitny psycholog naszych czasów Strelau za samoocenę uważa ocenę własnej atrakcyjności fizycznej, umiejętności interpersonalnych, poczucia humoru, czy też różnych, innych umiejętności np. tańca, itp. [J.Strelau, Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom I. Gdańsk 2000] Pojęcie samooceny bywa często mylnie nazywane poczuciem własnej wartości. W definicji samooceny ważne jest to, że człowiek liczy się z tym, jaki może być odbiór jego osoby przez społeczeństwo ze
względu na cenione w społeczeństwie wartości. Psychologowie słusznie zauważają, że jeśli jednostka posiada cechy pożądane przez innych, ma lepszą samoocenę.

Badane przeze mnie kobiety najczęściej, bo w 41% posiadały wykształcenie wyższe oraz 41% wykształcenie średnie, jedna osoba posiadała wykształcenie podstawowe, jedna gimnazjalne i jedna ponadgimnazjalne. Teoria samooceny Carr zakłada, że wysokie poczucie własnej wartości oraz silne przekonanie o własnej
skuteczności pociągające za sobą obraz siebie jako obiektu składają się na osobistą siłę i sprężystość” [A. Carr, Psychologia pozytywna. Nauka o szczęściu i ludzkich siłach. Poznań 2009]. W tym przypadku na samoocenę składa się poczucie własnej wartości oraz poczucie własnej skuteczności. Z rozkładu wyników ze względu na miejsce zamieszkania- dominują mieszkanki małych miejscowości – do 20 tys. mieszkańców 73%, W pytaniu o sytuację zawodową kobiet większość z nich, bo aż 41 % pracuje napełny etat, 35 % pracuje na umowę zlecenie/dzieło, 12 % to emerytki, a po 6% rencistki i osoby bezrobotne.

Bardzo często poprzez samoocenę rozumiemy wskaźnik naszego statusu w społeczeństwie. W przypadku, gdy czujemy się odrzuceni, wykluczeni przez
otoczenie doświadczamy spadku naszej wartości i pojawiają się negatywne myśli na własny temat. W takim przypadku, aby uzyskać akceptację ze strony innych ludzi i
pozytywnej oceny samych siebie staramy się przypodobać innym osobom. Badane kobiety deklarowały, że poddały się zabiegowi korekty twarzy, który dotyczył w 76%
brwi, 47% oczu, 35% ust, 6% skóry twarzy. Decyzję o zabiegu Panie podjęły w większości, bo w 53% samodzielnie, 47% skorzystało z porady osoby znajomej/zaprzyjaźnionej. Nie brały pod uwagę rady znajomych i krewnych. Większość z kobiet, bo aż 94% decyzję o zabiegu zrealizowało w ustalonym terminie, a 6%
musiało przełożyć zabieg z przyczyn niezależnych od nich.

Biorące udział w badaniu kobiety zapytane o to, co kierowało nimi w podjęciu decyzji o zabiegu udzieliły następujących odpowiedzi: 59% sugerowało się estetyką – „poprawieniem” urody, 53% chciało poprawić sobie samopoczucie, a 18% chciało wzmocnić własną atrakcyjność wobec otoczenia-partnera, rodziny, znajomych czy
przyjaciół, zrobiły to dla perspektywy poprawienia swojej pozycji życiowej (typu np. większe uznanie w pracy, lepsza praca), inne pragnęły wzmocnić własną wartość. Pozostałe osoby w liczbie 12% chciały rozpocząć nowe, lepsze życie, a jedna kobieta kierowała się potrzebą zmiany miejsca zamieszkania, miejsca pracy lub zawodu. Wynik tego badania jest zgodny z teorią autoregulacji Higginsa, który wskazywał na istnienie różnicy między idealną, a realną koncepcją siebie oraz między realną, a powinnościową koncepcją własnej osoby [J.Strelau, Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom I. Gdańsk 2000].

Kobiety chciałyby uzyskać idealny, pożądany obraz samych siebie, dlatego ich oczekiwania względem własnej osoby ciągle rosną. To, że kobiety wymagają od siebie coraz więcej związane jest z oczekiwaniami, jakie stawia przed nimi społeczeństwo. Presja niespełnienia niektórych oczekiwań, w rzeczywistości trudnych do osiągnięcia
powoduje w nas różne skrajne uczucia, a co za tym idzie podejmowane działania. Wszystkie działania w kierunku zmniejszenia różnic w widzeniu siebie są tak naprawdę
działaniami w kierunku przywrócenia pozytywnej samooceny.

W kolejnym pytaniu badane kobiety zapytałam o ocenę ich własnej atrakcyjności przed zabiegiem- odpowiedzi rosnące w skali od 1 do 10. Wyniki są następujące: 30% kobiet oceniało się na 6, po 18% uzyskały 7 i 10 pkt. Żadna z pań nie oceniła swojej atrakcyjności na 1, ani też na 8 i 9. Samoocenę każdej osoby można ocenić dwojako. Poprzez wysoką samoocenę rozumiemy pozytywną postawę wobec siebie, a poprzez niską samoocenę – negatywną postawę wobec siebie. Kiedy nasza samoocena jest wysoka jesteśmy przekonane, że jesteśmy dobrymi i wartościowymi ludźmi. Gdy nasza samoocena jest niska, wówczas myślimy o sobie w negatywnych kategoriach, odczuwamy niezadowolenie z siebie i z własnych osiągnięć.

Pytanie następne dotyczyło tego, co spowodowała korekta. Jakie zmiany w sobie zauważyły Panie po wykonaniu zabiegu. U wszystkich kobiet, u których wykonywałam
zabiegi nastrój uległ poprawie, poczuły się pewnie i atrakcyjnie. To pytanie potwierdziło teorię, że samoocenę możemy rozumieć jako obraz własnej osoby, który zależy od wielu czynników, tego jak widzimy sami siebie oraz tego, jak oceniają nas inni, ważni dla nas ludzie. Badane przez mnie kobiety bardziej podobały się sobie,
rodzinie i znajomym. Makijaż permanentny dodał im pewności siebie i skrócił poranną toaletę. Kobiety słysząc komplementy od innych osób wzmocniły swoją pewność siebie, mają lepsze samopoczucie, a poziom ich samooceny jest nieporównywalnie wyższy od tego przed zabiegiem. W koncepcji Carr „samoocena leży u podstaw poczucia wartości i własnej skuteczności” [A. Carr, Psychologia pozytywna. Nauka o szczęściu i ludzkich siłach. Poznań 2009].

Pojęcie samooceny jest ważne dla wielu sfer: rodzinnej, zawodowej, społecznej czy poznawczej. Ostatnie pytanie ankiety dotyczyło opinii, jakie wyrażały osoby z
najbliższego otoczenia po wykonaniu przez badane panie zabiegów. Zarówno w gronie rodzinnym, przyjaciół czy współpracowników opinie są bardzo pozytywne. Rodzina nie szczędzi komplementów ani ciepłych słów w stosunku do moich klientek. Zwracają uwagę na odmłodzenie twarzy, na pozytywną zmianę wyglądu. Także współpracownicy entuzjastycznie podchodzą do zmian w wyglądzie kobiet. Podkreślają ich zwiększoną atrakcyjność i wykazują większe zainteresowanie. Od większości z nich kobiety słyszą same budujące słowa. W gronie przyjaciół zauważono, że kobiety po zabiegu stały się bardziej otwarte na nowe znajomości i bardziej uśmiechnięte. Odzyskały pewność siebie i wyraźny wygląd. W sytuacji zawodowej wysoka samoocena jest często korelatem ewentualnych sukcesów i twórczych działań w miejscu pracy.

Kobiety po wykonaniu korekty twarzy za pomocą makijażu permanentnego uzyskały wysoką samoocenę własnej osoby. To ona pozwoliła im utrzymać dobre samopoczucie, wysoką jakość życia, przeświadczenie o własnych zasobach, które są skuteczne w radzeniu sobie z trudnościami codziennego życia. Posiadanie wysokiej samooceny stało się dla nich źródłem pozytywnych emocji, odczuć odnośnie własnej osoby, ale także wpłynęło na widzenie świata jako przyjaznego i niezagrażającego.

Zakończenie
W życiu trzeba zdać sobie sprawę, że wszystko to na co składa się nasz byt na ziemi wymaga odpowiedniego, harmonijnego działania, które umożliwi nasz
wewnętrzny rozwój i stworzy jedność ciała, umysłu i duszy – CUD. Tylko wtedy, kiedy te poszczególne elementy, będą ze sobą współgrać, we właściwy sposób współistnieć, będziemy odczuwali wewnętrzną spójność, przyczyniającą się do tego, aby odczuwać radość i zadowolenie z życia. Na podstawie doświadczeń Frankla zauważamy, że cierpienie nie musi być zjawiskiem wyniszczającym człowieka, ale można traktować je jako ludzkie osiągnięcie, o ile nadamy mu sens – choćby ofiary. Każda życiowa sytuacja ma ukryty sens, który nadaje jej wartość. Wszystkie smutne doświadczenia życiowe można zmienić w osiągnięcia. Warto zdać sobie sprawę, że wiele zależy od postawy, jaką przyjmiemy w życiu. Wszystko zależy od tego w jaki sposób patrzymy na trudne sytuacje życiowe, w jaki sposób przeżywamy kryzysy i jaka jest nasza motywacja do ich przezwyciężenia. Czasem przeszłość jest trudna do zaakceptowania. Winimy się za sytuacje, które nie potoczyły się po naszej myśli. Warto zdać sobie sprawę, że zdarzenia, w których uczestniczymy, często nie zależą od naszej woli czy wyboru.

Badania, którymi zajęłam się w niniejszej pracy potwierdziły, jak samoocena wpływa na nasze życie. Kobiety, które przychodziły do mnie na zabiegi w większości cechowała niska samoocena. Była ona przyczyną, dla której decydowały się na zmianę wyglądu twarzy. Cechował je niepokój, brak ambitnych celów, negatywnie nastawienie, poddawanie się sytuacjom. Podczas wykonywania korekty ich twarzy jestem świadkiem CUD-u. Te same kobiety stają się pewne siebie, świadome i szczęśliwe. Zaczynają dążyć do równowagi w życiu i rozpoczynają walkę o siebie. Badania w tej grupie kobiet wykazały, że pozytywna samoocena jest podstawową ludzkiego rozwoju i jego funkcjonowania w ważnych sferach życiowych: relacji międzyludzkich czy też pracy. Moja praca to moja pasja, spełnienienie. Myślę, że jest to po części misja. Z pomocą moich dłoni, jak narzędzi, wpływam na poziom samooceny i przyczyniam się do ogólnie rozumianego dobrostanu życia moich klientek.

CUD przemiany kobiet, który odbywa się za pomocą kosmetologii jest niepodważalny. Kobiety zyskują wyższą samoocenę, a co za tym idzie cieszą się lepszą jakością życia. Wyższy poziom satysfakcji z własnego życia powoduje, że rzadziej dopadają je choroby. Wysoki poziom samooceny jest również predyktorem sukcesów w
życiu zawodowym. Kobiety, u których dokonała się przemiana cielesna, zaczynają podejmować się trudnych zadań i odzyskują wiarę we własne możliwości. Ich umysł doznaje uczucia satysfakcji i zadowolenia przez co staje się jasny. W przyszłych badaniach na temat CUD-u przemiany człowieka należałoby uzyskać dostęp do informacji o tym, jak wspomagać organizm, jaką dietę i jakie praktyki stosować dla utrzymania dobrostanu życia, tak, aby był on całościowy i powszechny. Zapewne warto zwiększyć dostęp do informacji o możliwościach uzyskania harmonii duszy, tak by trafiały do wszystkich, którzy chcą żyć uważniej, zdrowiej, w zgodzie z naturą i ze sobą. Każdy z nas, powinien umieć wyodrębnić w życiu te sfery, które są ważne i którymi powiniśmy się zająć. Naszym celem w życiu są takie działania, które będą zbliżały nas do wewnęrznej jedności – harmonii. Musimy pamiętać, że naszym potencjałem jest nasza duchowość, to ona jest zasobem dzięki któremu jesteśmy w stanie w ciągu naszego życia stale się rozwijać wiedząć o tym  że za Franklem: „sensem życia jest samo życie“.

Bibliografia

Bibliografia
Andrys D. Kosmetyki kolorowe adresowane do celów upiększania oczu ze szczególnym uwzględnieniem wpływu ich składu na barwę.
Bierach A. J. Sztuka czytania z twarzy, Wrocław 1990.
Carr A., Psychologia pozytywna. Nauka o szczęściu i ludzkich siłach. Poznań 2009.
Domachowski W. , Psychologia społeczna komunikacji niewerbalnej, Toruń 1993.
Drygas B., Mrozowska M., Szpindor R., Twarz, szyja, dekolt. Kosmetyka pielęgnacyjna i upiększająca. Podręcznik. Technik usług kosmetycznych, Warszawa 2014.
Dylewska-Grzegorzewska J., Kosmetyka stosowana, Warszawa 2009.
Frankl V., Psychotherapy and Existentialism. Selected Papers on Logotherapy. Washington 1985.
Frankl V., Homo patiens. Logoterapia i jej kliniczne zastosowanie. Pluralizm nauk a jedność człowieka. Człowiek wolny, Warszawa 1998.
Frankl V., Człowiek w poszukiwaniu sensu, Warszawa 2009.
Garasińska-Pryciak E., W. Hawryłkiewicz, J. Szulgenia – Próchniak, Kosmetologia
Pielęgnacyjna i Upiększąjaca w praktyce, Wrocław 2014.
Kunowski S., Podstawy współczesnej pedagogiki. Warszawa 2001.
Lowen A., Duchowość ciała, Warszawa 1991.
Lowen A., Bioenergetyka, Warszawa 2011.
Noszczyk M, Noszczyk B., Medycyna Piękności, Warszawa 2015.
Possenti V. , Spór o jedność człowieka i wyzwania nowego naturalizmu. Dusza – umysł – ciało [w:] A. Maryniarczyk, K. Stępień (red.). Dusza – umysł – ciało. Spór o jedność bytową człowieka, Lublin 2007.
Ruckle H., Mowa ciała dla menedżerów, Wrocław 2001.
Skrypt szkoleniowy: Makijaż Permanentny, Brodway Beauty – Europejska Szkoła Kosmetyczna, Katowice 2014.
Story A. T., Charakterologia. Twarz człowieka. Odczytywanie cech ludzkich na podstawie kształtu i budowy głowy oraz mimiki twarzy, Wrocław 1998.
Strelau J., Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom I. Gdańsk 2000.
Woźniak M., Historia kosmetyków. Starożytny Rzym, czyli pielęgnacyjny wehikuł czasu, 2013.
Netografia http://trends.blox.pl/2007/04/Historia-Mody-Kosmetyka.html

Ankieta

Załącznik nr 1
ANKIETA
Prosimy o czytelne wypełnienie ankiety w zgodzie z jej treścią oraz rzeczywistymi przeżyciami, pamięcią zdarzeń i faktycznym nastawieniem. Ankieta jest
anonimowa, a jej wyniki posłużą wyłącznie celom naukowo- badawczym.
Dane metryczkowe:
Wpisz liczbę lat życia oraz oznacz znakiem”x” kolejne właściwe odpowiedzi:
Wiek……lat,
Wykształcenie: a)podstawowe, b)gimnazjum, c)ponadgimnazjalne, d)średnie,
e)policealne/pomaturalne, f)licencjat/wyższe.
Zamieszkanie: miejscowość: a) do 20 tysięcy mieszkańców, b) od 20-70 tysięcy mieszkańców, c) od 70-150 tysięcy, d) powyżej 150 tysięcy mieszkańców.
Zatrudnienie: a) osoba bezrobotna, b) renta, c) emerytura, d)umowa zlecenie/dzieło,
e)umowa o pracę/etat.
1. Zabieg korekty twarzy, któremu się poddałam dotyczył: a) brwi, b)oczu, c)ust, d)skóry twarzy i miał miejsce w miesiącu/roku……………………………..
2. Był to mój: a) pierwszy, b) drugi, c) kolejny- tego typu zabieg.
3.Decyzję o tym zabiegu podjęłam: a) samodzielnie, b) za poradą kogoś z rodziny, c) doradziła mi to osoba znajoma/zaprzyjaźniona.
4.Decyzję o zabiegu:
a) zrealizowałam w ustalonym terminie, b) przesunęłam w czasie z przyczyn ode mnie
niezależnych, c) przekładałam z powodu własnych wątpliwości, d) przełożyłam z innych powodów.
5. W decyzji o zabiegu kierowałam się głównie (*oznacz „x” maksymalnie 3 odpowiedzi): a) estetyką-poprawieniem „urody”, b) wzmocnieniem własnej
atrakcyjności wobec otoczenia- partnera, rodziny, znajomych czy przyjaciół, c)perspektywą poprawienia swojej pozycji życiowej (typu np. większe uznanie w pracy, lepsza praca), d)chęcią rozpoczęcia nowego, lepszego życia, e) potrzebą zmiany miejsca zamieszkania, miejsca pracy lub zawodu, aby odciąć się od przeszłości czy dotychczasowych kontaktów, f) poprawieniem sobie samopoczucia, g)dodaniem sobie pewności siebie czy odwagi, g)wzmocnieniem własnej wartości, h) potrzebą odczucia sukcesu, i) inne*jakie?)…………………………………………..
6. Przed zabiegiem własną atrakcyjność oceniłabym w skali od 1 do 10, (*gdzie 1, to najniższa ocena, a 10 oznacza najwyższą notę) na :….pkt.
7. Korekta spowodowała, (*napisz w 2-3 krótkich zdaniach o zmianach, jakie przeżyłaś, zauważyłaś w sobie w okresie po maksimum pierwszych 3 miesięcy po zabiegu), że:
………………………………………………………………………………………………………..
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
8. Po dokonanym zabiegu, wśród osób z mojego najbliższego otoczenia, przeważały o mnie związane z dokonaną korektą opinie,
a) w gronie rodzinnym, że:………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
b) w kręgu współpracowników, w miejscu pracy, że:……………………………………..
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
c) wśród moich przyjaciół/ bliższych znajomych, że ……………………………………..
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………………………………………
Dziękujemy za wypełnienie ankiety

Załącznik numer 2

Klientka przed i po zabiegu makijażu permanentnego brwi

 

Klientka przed i po zabiegu makijażu permanentnego ust

Klientka przed i po zabiegu makijażu permanentnego oczu